Zachtgroene weiden, heldere beekjes en een blauwe lucht erboven zoals hij die nog nooit gezien had.

Opeens was er beweging in de verte.

Hij tuurde er ingespannen naar en zag wat honden naderen.

 Hmmm, uitkijken geblazen, je weet maar nooit of dat goed gaat.

Maar de honden die naderbij kwamen waren vriendelijk en nodigden hem uit tot spelen.

 Dat liet hij zich geen twee keer zeggen.

Hij vloog met de honden over de weiden en rende zoals hij nog nooit gerend had.

Hij zag voorop en de rest volgde vrolijk joelend.

 Na een lange tijd, die hem een eeuwigheid leek, werd hij opeens onrustig.

Wat was dat? Dit gevoel had hij al lang niet meer gehad.

 De andere honden bemerkten zijn onrust en keken hem met glanzende ogen aan.

Hun blikken werden getrokken naar een persoon die kwam aanwandelen over een brug.

De Greyhound keek om.

Die persoon kende hij.

 Hij maakte zich los van de andere honden en rende zo snel als zijn poten hem dragen konden naar de persoon die kwam aanlopen.

Harder en harder ging hij, jankend van vreugde.

Toen hij bij zijn vrouwtje was aangekomen sprong en danste hij om haar heen.

Zijn vrouwtje huilde ook en hield niet op hem in zijn vacht te aaien en zijn trouwe snuit te kussen.

Samen zetten ze zich weer in beweging.

Het vrouwtje voorop, de hond blij volgend.

Samen op een plaats die REGENBOOGBRUG heet,